مرکز مشاوره آنلاین

بخش مشاوره آنلاین پورتال به منظور طرح سوالات راه اندازی شده است. شما میتوانید سوالات خود را در زمینه های مختلف ازجمله مذهبی، خانوادگی و غیره... مطرح کرده و توسط متخصص بررسی و به آنها پاسخ داده می شوند.
برای طرح سوال یا مشاهده ی سوالات دیگران، وارد بخش مشاوره آنلاین شوید.

مشاوره آنلاین

آب و هوا
1396/11/12 تعداد بازدید: 138
print
طلبه شهید محمد قاسم رحیمی

طلبه شهید محمد قاسم رحیمی 

 
  ای جوانان عزیز، راه دنیا پرستی راه معاویه است. راه عبودیت و بندگی و کمالات نفس، راه حسین(ع) است. شما در کدام راهید. شما به چه می‏اندیشید، به شما بگویم، جوانان عزیز، دنیا گذراست و فانی. لذت‎هایش ناپایدار و زودگذر بلکه بالاتر بقول علی(ع) ظاهرش بزم و جذاب اما درونش سم کشنده است.
 
محمد قاسم رحیمی        
نام پدر : طاهر     محل شهادت : شلمچه
تاریخ تولد : 1/3/1343       تاریخ شهادت : 23/3/1367
           
           
زندگینامه:
شهید محمد قاسم رحیمی سال 1343 در روستای النگ و در خانواده‌ای مذهبی و کشاورز به دنیا آمد. او اولین فرزند پسر خانواده بود و در دامان مادری پروش یافت که افتخار عنوان «مادر دو شهید» را داراست. دوره‎ی ابتدایی و راهنمایی را در همان روستا پشت سر گذاشت. سپس در سال 1357 وارد دبیرستان شد. در سال 1360با اوجگیری فعالیت‎های منافقین، به عضویت سپاه پاسداران بندرترکمن درآمد و پس از گذراندن یک دوره آموزش نظامی در چالوس و نیز بعد از شهادت دوست صدیق خود مظفرالدین رحیمی به مریوان اعزام گردید.
 
بعد از مدتی جهت مبارزه با منافقین کوردل به آمل رفت و پس از ختم قائله، مجدداً در سپاه به عنوان مسئول واحد پذیرش، مشغول خدمتگزاری شد در سال 1360 وی بدلیل علاقه به کسب علوم و معارف اسلامی، دوره تربیت مربی را در شهر چالوس و قم گذراند. این دوره او را با حوزه علمیه آشنا نمود به همین دلیل تصمیم گرفت به وادی روحانیت قدم بگذارد و پس از مدتی به گرگان بازگشت و در حوزه‎ی علمیه‎ی «امام خمینی(ره)» این شهر، مشغول فراگیری علوم حوزوی شد.
در اردیبهشت ماه سال 1365 برادرش علی‎رحیمی به شهادت رسید و او در غم فراق برادر به سوگ نشست. اما این حادثه باعث نشد که از مسئولیتی که بر دوشش سنگینی می‎کرد، شانه خالی کند. فلذا به عنوان یک طلبه‎ای بسیجی متعهد که اینک رسالت تداوم راه برادر شهیدش نیز به آن اضافه شده، کرسی درس را رها کرد و روانه‎ی جبهه‎های نبرد شد. او بارها این جمله را از شهید بهشتی نقل می‎کرد که: «بهشت را به بها می‎دهند و نه بهانه.» به همین دلیل تصمیم گرفت به مدینه‎ی فاضله‎ای خویش، که ساکنان آن ملکوتیان و لاهوتیان عرش خداوند بودند، حضور یابد و این حضور بارها و بارها تکرار شد. او کمتر حرف می‎زد به همین دلیل الگوی عملی خوبی برای اطرافیان بشمار می‏رفت.
شهید رحیمی هفت بار به جبهه‎های نبرد حق علیه باطل اعزام شد. سرانجام در خردادماه سال 1367 در عملیات «بیت المقدس هفت» و منطقه «شلمچه» به عنوان «آرپی جی زن» شرکت نموده و بر اثر اصابت ترکش خمپاره جان به جان آفرین تسلیم کرد و در کاروان سرخ شهدا جای گرفت.

فرازهایی از وصیت نامه شهید:
خدایا! از این زندگانی ظلمانی خسته‎ام. از اینکه می‎بینیم دوستانت و عاشقانت سبکبار به سوی تو پر می‎کشند و لقای تو را به ساعتی می‎پویند و می‏رسند جانگذارم. بارالها! کوله بار گناه و معصیت تو، مرا بسی فرسوده و خسته کرده دیگر تاب کشیدن آن را ندارم. سالهاست که در انتظار شهادت نشسته. ضجه و زاری‎ها نمودم. اما موانع بزرگ خانمانسوز من از جمله حبّ دنیا و گناهان زیاد، من را از دوستان دیرینه‎ام و برادران پاکم عقب انداخته است. اما چه کنم. خود فرموده‎ای «ادعونی استجب لکم» باز هم ترا می‏خوانم که مرا به این وادی بکشانی و مرا از هوای بت پرستی و بت نفس رهایی بخش.
 
جبهه‎ی حق، سنگر عشق و عبادت و عرفان و مناجات و ناله و شیون و زاری است، خدایا! دیگر مرا به وطن برنگردان.
خدایا! در صورتی که گرد دوری از تو بر جبینم نشسته باشد، رو ندارم به چشم پدران شهید نگاه کنم؛ تاب نظر برقامت خمیده‎ی مادران شهید را ندارم؛ آن طفلان و یتیمان شهدا کمرم را و زانوهایم را خم کرده و خجالت می‏کشم، زنده باشم در جمع مردمی که بهترین سرمایه‎هایشان را در راهت تقدیم می‌کنند.
هر کس از من لغزشی و اهانتی دیده با کمال بزرگواری عفو کند و الا در پیشگاه الوهیت مورد مؤاخذه قرار می‎گیرم. ای مردم! خدایتان رحمت کند، اگر کسی از دوستان ضربی یا خدای نکرده جرحی یا هر اذیتی از من دیده، تقاضامندم عاجزانه مرا ببخشید. من تاب عذاب قیامت را ندارم. این بدن ضعیف را تاب آن عذاب عظیم نیست.
 
من تابع اسلامم و پیامبر اسلام(ص) و فرزند پاکش خمینی عزیز و دیگر هیچ، من فقط طرفدار امام و رهبرم خمینی هستم نه کس دیگر، که خمینی است بلکه چون رهبر است، چون اتقی المتقین است و چون اعلم العلماء است و چون اعدل العادلین است. چون این محبوب دلم هست. معشوق قلبم است.
 
روحانیت اصیل، گروهی و قشری هستند که جز به اسلام به چیز دیگر حرص نمی‎خورند. اینان از این دنیا به کمترین آن قناعت می‎کنند. حرام خدا را حرام و حلال خدا را حلال می‎شمارند؛ بسیار ساده زندگی می‎کنند و کارشان تعلیم و تعلم و تألیف و تبلیغ است. اگر چنین روحانی‎ای را دیدید، مبادا با کوچکترین ضعف او را نکوبید.
 
ای جوانان عزیز، راه دنیا پرستی راه معاویه است. راه عبودیت و بندگی و کمالات نفس، راه حسین(ع) است. شما در کدام راهید. شما به چه می‏اندیشید، به شما بگویم، جوانان عزیز، دنیا گذراست و فانی. لذت‎هایش ناپایدار و زودگذر بلکه بالاتر بقول علی(ع) ظاهرش بزم و جذاب اما درونش سم کشنده است.
 
مرا غیر از شهادت هیچ چیز دیگر پاک نمی‎کند. من در این دنیا جایی برای خود نمی‎بینم. چون در طاعت حق نبودم فلذا مرا شهادت، لازم است. حتی این برایم از همه چیز لازم‎تر است.
هنر مرد در جنگ و جهاد است نه در منزل نشستن و خوب خانه درست کردن و خوب زندگی کردن در این دنیا.
قبل از آنکه در شهادتم گریه کنید به هدفم فکر کنید. گریه‌ی بی‌معنا ارزش ندارد و شما باید هدفم را بشناسید. بعد گریه کنید.
از دنیاداری و دنیاپرستی بپرهیزید.
سرمشقتان همیشه علی(ع) و زهرا(س) باشند و بس
© کلیه حقوق و محتوای این سایت متعلق به اداره کل تبلیغات استان گلستان می باشد .استفاده از مطالب با ذکر منبع و لینک به سایت بلامانع است.
طراحی، پیاده سازی و پشتیبانی توسط اینتک